26 Ağustos 2015 Çarşamba

Miyabi

Değiştire değiştire burayı en sonunda bir yediklerim içtiklerim, gezdiklerim gördüklerim bloğu haline getirmeye karar verdim. Son haftalarda yazı işini boşlamış olmam ve bu aralar canımın aslında hiçbir şey yazmak istemiyor oluşu ile de alakalı bu durum biraz. Eee madem başka yerlere mekan eleştirileri yazıyorum, buraya neden yazmayayım ki gittiğim gördüğüm yerleri dedim en sonunda ve bloktaki eski yazıları elden geçirip, yine yeni yeniden bir temizliğe giriştim. Çok iyi oldu böyle bence. 

Tabii bu kararı daha yeni aldığım için son haftalarda gezdiğim yerler biraz yalan oldu. Gerçi elimdeki fotoğraflara bakıp belki bir iki yazı çıkarabilirim geçmişe dönük, bakalım artık. Ee madem bir yeme içme bloğu olacak, o zaman bundan sonra fotoğraflara da daha bir özen göstermem gerekecek, bu konuda pek yeteneksiz olsam da, deneyeceğim efenm.

O zaman sıcağı sıcağına Miyabi ile başlayalım;


Miyabi; Akatlar'da, yer yön duygunuz varsa kolayca bulunabilecek, yoksa sizi biraz uğraştıracak bir yerde, yeşillikler içinde, işletmeciliğini daha önce Mori ve Ioki'nin işletmeciliğini üstlenmiş Yüksel Akkök'ün yaptığı çok hoş bir japon restoranı. 

Ağırlık tabii ki sushi olsa da, sushi sevmeyenler için menüde Teppanyaki seçenekleri  de mevcut. Yüksel bey ve çalışanları mesafeli, kibar, o bölgeye yakışır snoblukta ve hani eğer sushi kültürünüz pek yoksa biraz dudak büken cinsten ama asla saygısız değil, son derece nazik insanlar. 






Müşteri profili porsche cayenne'inden inip 'ailecek sushi qeyfi' yapanlar ve ailecek derken gerçekten 7-8 yaşlarında bir çocuğun da dahil olduğu bir maaile 'hadi bu akşam da sushi yiyelim' tayfasından bahsediyorum ve first date, date, 'benim için date, senin için neden ısrarla qanqa ile buluşma müzeyyen?!?' gibi bir kitle. Müşterilere baktığımızda oranın gayet şık bir first date/date mekanı olduğu konusunda masaca hemfikirdik. Bu arada belirtmeme gerek yok, önceden rezervasyon yaptırmanızda fayda var. 



Fiyatlar; Türkiye'de sushi ucuz değil ne yazık ki, ama burası diğer yerlerden pahalı değil, hatta o meşhur avm fastfood sushicisi ile lezzet açısından kıyas kabul etmeyecek derecede üstün ve fiyat olarak ondan çok da pahalı değil, yani bu lokasyona ve bu kaliteye göre gayet makul fiyatları olan bir işletme. 








Gelelim yiyip içtiklerimize; ben 2 parça nigiri söyledim, karides ve yengeç. Menüde yengeçin surimi olduğunu belirtmemeleri verebileceğim tek eksi puan aslında. Yengeç eti yazıyorsanız yengeç eti belkiyorum, surimi değil. Ha memlekette yengeç eti demek surimi demek derseniz, ben almanım, orada ne yazılıysa onu yemek isterim derim. Kaldı ki California Roll'da içinde surimi olduğunu belirtiyorlar da, nigiri'de neden yazmıyorlar diye de söylenmeye devam ederim, ettim hatta şu an. Buna rağmen tadı güzeldi ikisinin de, ama ben galiba daha çok maki ve inside out insanıyım. 






Daha sonra 'ağa sen bize ortaya karışık bir şeyler yap hele' demedik tabii, efendi gibi Yüksel bey'in bize özellikle tavsiye ettikleri arasından 3 roll seçtik; Crazy Roll, Rock'n Roll ve Yummy Yummy Roll. 
































Servis müthiş hızlı bu arada, bu üçlü arasında açık ara favorimiz ılık/sıcak servis edilen hafif acı, deniz tarağı, yengeç, karides, avokado, 'uçan balık yumurtası' ve mayonez soslu yummy yummy roll oldu. Gerçekten pek nefisti. 

Ben ikinciliği somon tartar, yılan balığı, avokado, çıtır tempura parçaları ve teriyaki soslu Rock'n Roll' a verdim. Bu durumda üçüncülük kesinlikle yine çok lezzetli olan, üçüncü oldu diye üzülmemesi gereken panelenmiş yengeç eti ve avokadolu Crazy Roll'a gitti. 


Yetti mi? Tabii ki hayır. Bu muhteşem üçlüyü bitirir bitirmez 'Usta ordan bir Ninja Roll kap gel' dedik ve hala gözümüz doymadığı için  'bak hele ciğerim, sen bizim siparişe bi de California Roll ekleyiver' dedik mi? dedik. 


Ninja Roll; panelenmiş karides, taze acılı ton, teriyaki sos ve susamlı ve yine son derece lezzetliydi ve benim şahsi favori listemde Crazy Roll'ün elinden bronz madalyayı kapıp üçüncüğe oturdu, üzgünüm Crazy Roll. 





California Roll zaten en klasiği ve bence hiçbir albenisi yoktu, fena değil ama diğer tatların yanında pek sönük kaldı. 





































Tüm bunların yanında minik bir karafta gelen sıcak sakemizi de yudumladık ve tatlılarımıza geçtik. Kısıtlı tatlı menüsünden madem Japon restoranı o zaman lütfen yeşil çaylı dondurma olsun diyerek onu seçtim. Sunum olarak biraz daha şık olabilirdi, ama tadı gayet farklı ve hoştu. 







Sonuç olarak sushiye doymuş ve gayet mutlu bir şekilde ayrıldık mekandan. 


Her zaman gidilecek bir yer değil -ailecek gidenleri/gidebilenleri tenzih ediyorum- ama canınız kalilteli ve lezzetli sushi çektiğinde, özel günlerde, date'ler, first date'lerde vs gayet tercih edilebilecek bir mekan. 

(Lütfen önceden nasıl gideceğinize bakın da, date'inize geç kalmayın^^)


16 Haziran 2015 Salı

Kahwet Fairuz














Bir sonraki yazım İtalya dönüşü olur diyordum ama, o kadar tatlı bir mekan keşfettim ki, sıcağı sıcağına yazmasam olmaz. Ben değil Özge keşfetti aslında, 1-2 haftadır bahsedip duruyordu, dün çok spontane bir kararla akşam oraya gittik. Fotoğraf çekmeye doyamadım! Burası Nişantaşı'nda daha çok yeni ve lübnan mutfağı ağırlıklı (ama daha farklı lezzetler de bulabileceğiniz) bir cafe/restoran. Eski 'Limonata'nın yerine açılan ve İzzet Çapa imzası taşıyan mekan dekoru ile baş döndürüyor. Her yer rengarenk, cıvılcıvıl, daha girer girmez müthiş bir renk ve aslında kitsch patlaması yaşatıyor size, ayrıntılar şahane, nereye bakacağınızı şaşırıyorsunuz. Müzikler arap dünyasından ama rahatsız etmiyor, bahçe kat çok ferah, rahat rahat sohbet edebileceğiniz sakinlikte. Duvarlarda gördüğüm Ümmü Gülsüm fotoğrafları ayrıca gülümsetti, Allah'ım benim Ümmü Gülsüm seven bir sevgilim vardı! hayır onun Ümmü Gülsüm sevmesinde bi sıkıntı yok da, benim onu mutlu etmek adına ayy neyse konu o değil, ama hatırlamak hoş oldu. 

Bugün Yelp'e mekan değerlendirmesi yazarken biraz araştırayım dedim de, İzzet Çapa mekanı olduğunu öyle öğrendim ve taşlar yerine oturdu tabii. Bu kadar profesyonel bir dekorun arkasında elbette bir marka olmalıydı. İzzet Çapa ayrıca 'Konsolos İstanbul' adında, Tepebaşı'nda bir Fine Dining Restoranı açmış, fotograflara bayıldım, en kısa zamanda oraya da gitmeyi planlıyorum. 



Gelelim Kahwet Fairuz'a; Burası Beyrut'un meşhur Kahwet Leila'sının İzzet Çapa uyarlaması bence. Kahwet Leila'nın renk ve kitsch patlaması yaşamış hali de diyebiliriz, ama kesinlikle oranın esintilerini taşıyor, adını duyduğunuzda da ilk aklınıza gelen Kahwet Leila oluyor zaten (gittiğimden değil de, biliyoruz işte^^) Yemekler ve sunumları çok başarılı. Macaroni-Cheese arap mutfağını ağır bulanlar için çok güzel bir alternatif, sosunda muskat kullanmaları lezzetini arttırmış, pek beğendim.  Ayrıca mekanda salata, sandviç, pizza ve pide çeşitleri de mevcut, her şey arap mutfağından seçmece değil yani. 


Benim denediğim 'habibi kebap' bildiğimiz beyti sarma aslında. köftesi(kebap demem ona, üzgünüm), lavaşı, yoğurt sosu her şeyi olması gerektiği gibi ve çok lezzetliydi. Daha iyisini tabii ki bazı kebapçılarda yiyebilirsiniz evet, ama çok daha kötü örnekleri ile de karşılaştım. Yan masalarda gördüğümüz -muhtelemelen Tavuk şiş- sunumu çok hoş, sırf o sunumundan dolayı mekanda en çok sipariş alan yemek olabilir. Özge'nin daha önce denediği ve cafenin spesiyallerinden biri olan çömlekte vişneli köfte nefismiş, bir sonraki gidişimizde onu deneyeceğim. Porsiyonlar büyük, fazlasıyla doyurucu. Bazı yemek isimleri gülümsetiyor; 'little little in the mittle kebap', ya da 'hepsi senin mi tavuk kardeş' ve 'fes başıma' gibi. Önden getirdikleri sıcak pide ve nar ekşili muhammara enfesti. Yediğim en farklı ve başarılı muhammara diyebilirim, nar ekşisi çok yakışmış, kesinlikle evde denenmeli. Aklım humusta kaldı, onu da denemek istiyorum. 









Elmalı salatalıklı Limonataya bayıldım. Elma zaten limonataya çok yakışıyor da, o hafif salatalık tadı ve aroması da inanılmaz fresh bir tat katmış, gerçekten çok lezzetliydi. 

































Tek beğenmediğim tatlı oldu, o da onca şahane çeşit arasında kararsız kaldığım için kendi seçimimin kurbanı oldum biraz. Fairuz Cup bana göre çok başarısız bir tatlı, 17tl fiyatı ile de gereksiz pahalı diyebilirim. Onca çeşit arasında gidip en kötüsünü seçmiş olmam da jalelikten başka bir şey değil zaten. Garsonlar çok ilgili ve çok güleryüzlü, servis çok hızlı. Farklı tatlarda kahve, çay ve alkolsüz içeceklerin yanı sıra çok güzel Şarap seçenekleri de bulunuyor. Fiyatlar Nişantaşı. 


Nişantaşı'nda gidebileceğimiz yeni bir mekan daha oldu böylece. Ay ben zaten neden o taraflara taşınmıyorum bi bilsem. Haftanın en az 3 günü kalkıp Küçükyalı'dan Nişantaşı'na kahve içmeye, ekmek almaya!, kuaföre, yemek yemeye gidiyorum, mantıksızlıktan ve daha da önemlisi kokoşluktan ölücem, evet. Hem Ahmet Hakan'a komşu olsam, onunla Teşvikiye House Cafe'ye oturup gelenin geçenin dedikodusunu yapsak, nebliiim Orhan Pamuk geçerken 'hıh' diyip başımızı çevirsek falan, ayyy çok eğlenceli olur bence. 





Ben de Nişantaşı kızı olayım, beni de alsınlar aralarına, ne var sanki? ^^ 

(almadılar)




15 Haziran 2015 Pazartesi

Sene-i Devriye


1 yıl önce                 1 yıl sonra 






Bu hafta yediklerim içtiklerim pek anlatmaya değer olmasa da, gezdiklerim gördüklerim yine bir hayli çoktu. Cumartesi araplığımız tuttu, boğaz turu yaptık ^^ 




Salı Aziz Nesin'in 100. doğum yılı kutlamaları çerçevesinde Tophane Depo'da açılan 'Ömrüne sığmayan Adam' sergisine gittik, çok keyifliydi, mutlaka gidin, gezin. 








Aziz Nesin'in yeri çok özeldir benim yüreğimde, ölümüne en yakınımı kaybetmişçesine ağladığım, tanışma fırsatım olmadıgı için kahrolduğum iki isim var; biri Ahmet Kaya, diğeri Aziz Nesin.. "Benim Kemalettin Tuğcu"larım vardı", bir de Aziz Nesin'im.. ağlamayı Kemalettin Tuğcu'dan öğrendiysem, gülmeyi Aziz Nesin öğretti. Ağlanacak halimize gülmeyi, mizahı, insanları gözlemlemeyi, onları tanımayı, insana dair tüm çiğlikleri, Türk halkını, adaletsizliği, mücadeleyi, doğruların ve inandıkların uğruna savaşmayı ve tüm bunları yaparken gülmeyi unutmamayı hep ondan öğrendim. Ha bir de "yakışık almaz"ın nasıl yazıldığını :))) Kişisel gelişimimde ailemin payı kadar onun da payı vardır, (olduğu kadar) düzgün bir insan olabilme gayretimde, düzgün yaşamaya çalışma gayretimde onun da payı büyüktür. Annem babam ve Aziz dedem.. Beni yetiştiren, beni ben yapan üç insan.. Sergide Ali Nesin'i gördüğümde abimi görmüşçesine sevinmem, boynuna sarılmamak için kendimi zor tutmam hep bu yüzden.. Bizi aynı adam yetiştirdi..



Çarşamba soluğu Tekirdağ'da aldım, köfteye ve gıybete doydum, döndüm^^ 



Cumartesi Malta Köşkü'nün gölgesinde, yıldız korusunda bebiş doğum günü kutlamasına gittim, bu sefer de Adana yemeklerine ve  tabii orada da gıybete doydum, dönüş yolunu Yıldız korusu/parkı, Çırağan, Beşiktaş şeklinde çok keyifli bir yürüyüş yaparak uzatıp, vapurla eve döndüm, o rota/yürüyüş gerçekten çok nefis oldu, yol boyunca kafamın içindeki çekmeceleri biraz düzenleyebildim gibi sanki.  



Pazar sabahı da adaya kahvaltıya gittik, tüm gün adada dolaştık, şahane yerler keşfettik,








Ada dönüşü Beşiktaş'ta Naci Usta'ya uğrayıp İstanbul'da yiyebileceğiniz en şahane Edirne/tava ciğer'i yedik (capsini silmişim ya la :/) ve otobüste yine sadece İstanbul'da tanışabileceğiniz türden rengarenk, enteresan, hatta fantastik bir insanla tanışıp, telefon numaraları alıp vermeler, anında Facebook'tan eklemeler, ayy  Jale'cim bayıldım sana, mutlaka bekliyorumlar'la geçen bir yolculuk sonrası evime döndüm. Akşam da çay, film, pazar miskinliği falan işte. Ve tabii ki bu hafta da Balım Nefin'imi çok sevdim. Bu hafta da mutluluğun fotoğrafını onun sayesinde çekebildim. 




Bambaşka bir şey anlatma niyetindeyim de aslında konuyu haftanın özetini geçerek oraya bağlamaya çalışıyorum. 9 gün sonra 1 sene olacak bu ülkeye geleli. Gelirken 'Öfff Jale İstanbul'a yerleşiyorum diyip durma allaaasen, 2-3 ay kalıp, deneyip yapamayacak ve döneceksin nasılsa' diyenlere inat tam 1 sene olacak ve dönmek gibi bir niyetim yok, olmadı, olmayacak. Hayatımda verdiğim en doğru karardı, tek bir gün pişman olmadım, olmayacağım, tam aksine her gün şükrediyorum. 

Olmayanların, hayatta başaramadıklarımın kader olduğunu hiçbir zaman kabullenemedim ben, istediğim her şeyi oldurabilmek için ciddi mücadeleler verdim, istediğim her şey için savaştım ve elde ettim. Başaramadıklarım ise kendi becerisizliklerimdi ve bunların bedelini de ağır ödedim. Keşke kader diyebilseydim, belki o zaman kendime bu kadar yüklenmez, yapamadıklarımın altında bu kadar ezilmezdim, ama o zaman da Jale olmazdım.. 

Sonra.. Sonra bir şeyler kırıldı içimde, bıraktım, hayata tutunmayı, hayattan bir şeyler istemeyi, hayattan hakkım olanı almayı ve benim olana sahip çıkmayı bıraktım.. 

İstanbul senelerdir dilimdeydi de, dilimdeydi işte sadece. 'Ben İstanbul'a yerleşmek istiyorum yhaaa' ee bunun için ne yaptım peki? hiç.. Ve bir gün 'vakti geldi'.. Şimdi geriye dönüp baktığımda, daha önce zaten mümkün olmazdı diye düşünüyorum, tam vaktinde, tam zamanında ben yine o eski enerjimi toplayıp gidiyorum dedim ve bunun için çok ciddi bir mücadele verdim. Diyorum ya 2 sene önce olsa olmazdı, olamazdı, pes ederdim. Önüme çıkan ilk zorlukta -ki ilk zorluk 33 senelik kimliğimi sorgulamak, aslında ben olmadığımı öğrenmek oldu örneğin- vazgeçerdim. Vatandaşlık işlemleri sürecinde karşıma çıkan sorunlarda vazgeçerdim, annemin psikolojik baskısı karşısında kırılır, vazgeçerdim, ev ilanlarına bakarken vazgeçerdim, Acıbadem'den başlayıp, Küçükyalı'da son buldu arayışım ve Küçükyalı bırakın bilmeyi, daha önce duymadığım bir semtti.. Ben hiç bilmediğim, duymadığım, görmediğim bir yerde yaşama kararı aldım ve buna 2-3 sene önce cesaret edemezdim. Evimi kurarken yaşadığım imkansızlıklar karşısında vazgeçerdim, geçirdiğim rahatsızlık/ameliyat/tedavi sürecinde vazgeçerdim. Hiçbiri beni yıldıramadı, ben bu ülkeye gelebilmek için çok ciddi bir savaş verdim ve kazandım. İstanbul'da çektiğim ilk fotoğraflardan birinin altına 'bu şehir artık bizim' yazmıştım. Bu şehir artık benim, evet. Haydarpaşa merdivenlerinde durup 'seni yenicem İstanbul, sen mi büyüksün ben mi' klişenini yapamadım, ukte kaldı içimde ama belki de öylesi daha iyi oldu. Ne İstanbul beni yenmeye çalıştı, ne de ben İstanbul'u. O da beni sevecek dedim ve sevdi. Bu şehir beni sevdi. Bu şehirdeki insanlar beni sevdi, Ben bu şehri çok sevdim.. Çok uzun uzun anlatma niyetindeyim aslında da, daha sonra. Şimdilik genel bir özet olsun bu. 

Demem o ki İstanbul bana yeniden savaşmayı öğretti, istediğim şeyler uğruna mücadele etmeyi, inanmayacaksınız ama sabretmeyi ve evet bu benim sabırlı olmayı nispeten öğrenmiş halim. Bu şehir bana yaşamayı öğretti, hayata tutunmayı, kendimi sevmeyi, kendimi insanlara açmayı.. Bu bir sene içinde çok şey öğrendim, çok değiştim, kendimi buldum ve sevdiğim, istediğim her şey uğruna savaşmam gerektiğini, isteyince yapabileceğimi gördüm, anladım. Geçen de bahsettim ya hani çok sevdiğim biri var diye, onu da daha sonra uzun uzun anlatıcam, tabii ki anlatıcam ya ne olacağıdı, işte o gün yıldız korusunda o büyük aydınlanma anını yaşadım. Neden sevdiğimi tabii ki biliyorum, ama kafamda dolaşan bir başka 'neden'in cevabını o gün buldum. Bir gün o hikayeyi anlatmaya başladığımda o soruyu da cevabını da yazarım. O gün gelene kadar bende saklı kalsın. Ve bu cevabı da İstanbul verdi bana, onu çünkü İstanbul verdi bana.. 

Ve dün adaya giderken -şimdi neden haftanın özetini çıkardığıma geldi konu- artık her şeyin mümkün olduğunu görüp şükrettim. Ben artık bir pazar kalkıp adaya gidebiliyorum, çok bunalınca Tekirdağ şurası, hatta şımarıklık yapıp 'canım köfte çekti, geldim' diyebiliyorum, aynı şeyi geçen sonbahar Adana'ya gittiğimde yaptıydım, o zaman da canım hırisi ve kebap çektiydi, ha bi de şırdan tabii ^^ Daha geçen ay 1 günlüğüne Diyarbakır'a gittim, neden? Çünkü bu artık mümkün. Hadi akşam bi Nişantaşı yapalım demek kadar mümkün, çok bunaldım Kadıköy'de bi bira içelim demek kadar, bir pazar günü Moda sahilde kendini hiçliğinin sonsuz huzuruna bırakmak kadar, yıldız parkında yürümek, keyfimce yolu uzatmak, ilgimi çeken sergilere, konserlere, oyunlara, etkinliklere gitmek, istanbul'da her gün yeni bir yer keşfetmek, sabah kiliseye akşam camiye gitmek, sırf eğlencesine herhangi bir parti mitingine katılmak ve daha bir çok şey kadar mümkün. Çünkü ben artık bu şehirde yaşıyorum, çünkü ben bunları mümkün kılabilmek için çok uğraştım, çünkü ben tüm bunları ve fazlasını hak ettim. En önemlisi de bir sıkıntım olduğunda artık internet üzerinden değil, sevdiğim, derdimi anlatmak istediğim insanlarla yüzyüze konuşabilmem, bağıra çağıra canımı sıkan şeyleri anlatabilmem, karşımdaki insanın dokunup gözyaşlarımı silmesi, ya da karşılıklı gülebilmemiz. Bu benim için o kadar değerli ki. 

Ve ben buraya yerleşirken 'artık Avrupa bitti benim için, bir daha ne zaman gidicem, ne zaman gezicem' diyordum, bu yazıyı 9 gün önceden yazma nedenim; İstanbul'a gelişimin 1. yıldönümünde İtalya turunda olacağım, yani Avrupa da hala mümkün. İstanbul için hiçbir şeyden vazgeçmediğim gibi, bir sürü artı güzellik kazandım, bir sürü güzel insan tanıdım, bir sürü güzel insan sevdim, onu tanıdım, onu sevdim.. daha ne olsun? Bir şehir daha ne verebilir ki size..

Bence ben iyi ki gelmişim, ne iyi etmişim, bensiz bu şehir eksik kalırdı adfadgfafdafaga, bence bensiz siz de biraz eksik kalırdınız, ben sizsiz kesin eksik kalırdım çünkü. Bu bir sene içinde hayatıma değen ve beni değiştiren, bana beni bulduran herkese teşekkürler. 

Eğer ben İstanbul'u mümkün kıldıysam, her şeyi oldurabilirim.. Sadece biraz sabır.. 

Olduğu kadar, olmadığı.. yok öyle bir şey...

olacak

Ayy o değil de, döndüğümde bir pasta yaptırıp İstanbul'da birinci yılımı kutlasak mı ki acaba? :))) 


9 Haziran 2015 Salı

Öyle bir gülüşü var ki..






Ay daha dün kabak dolması tarifi verdiğim bir bloga bugün aşk meşk yazmak da neee kadaaaar mantıklı, ne kadaaar tutarlı anlatamam. Ama mantığın bende işi ne? Jale'lik mantıksızlığı, tutarsızlığı, dengesizliği gerektirir, Jale olmak böyle bir şey. Dün kabağı nasıl doldurduğunu anlatırsın, bugün için dolmuştur, çünkü kafamın içindeki sesler canım.. 



Sevdiğim bir adam var malum, Elif'e göre şuursuzca sevdiğim, diğerlerine göre de öyle de, onlar ses etmiyor fazla. Murat 'ben sevme desem de seveceksin nasılsa' diyor sadece, sonra da küfür ediyor. Onlara göre anlamsız, şuursuz, bana göre gayet olması gerektiği gibi, dozunda, abartmadan, yani işte ben ve abartmamak ne derece mümkünse, özetle ben gibi sevdiğim ve gerçekten ben gibi sevdiğim, kendimim gibi sevdiğim biri var. 


Geçen yine birine -hiç tanımadığım birine- ve hayır şarhoş değildim, ne kadar çok sevdiğimden bahsediyordum da, çünkü bunu herkes bilmeli, benim ne kadar aşık olduğumu değil, onun ne kadar güzel bir maşuk olduğunu bilmeli herkes. Hem keramet benim sevmemde değil zaten, ben sevmezsem başkası sevecek, çünkü bazı insanlar sevilmek için varlar işte, onlar o kadar güzel ki, bu dünyaya sadece sevilmek için gelmişler, çok sevilmek için.. benim gibilerin bu dünyadaki misyonu da sevmek, çok sevmek.. neyse. İşte anlatıyorum ve kelimelerim hep ödünç, yani bir kısmı, çünkü yapılmışı var, bu kadar güzel sözler varken ben yeni bir şeyler üretmeye üşeniyorum, zaten daha güzel olamaz, yani 'seni tanıdığımdan beri bir gemi geçiyor içimden, hep ama'dan daha güzel tanımlanamaz ki aşk bence, neden uğraşayım ki.. neyse onu ödünç almadım bu sefer, leyla ile mecnun repliklerinden birine kondum, 'abi öyle bir gülüşü var ki, yüreğime soba kuruluyor' dedim, ve Elif'in bahsettiği ama tam hatırlayamadığı bir tweet var, böyle yarım yamalak kendimce düzenledim aslını hiç okumadığım tweeti, abi dedim o gülüyor, ben yüzüne karşı ayet-el kürsi okuyorum. Yani evet bunu başka biri benden önce çok daha güzel kelimelerle ifade etmiş olabilir ama vallahi ben de yüzüne karşı bildiğim bütün nazar dualarını okuyorum ve onu o kadar çok seviyorum ki, bugüne kadar hiç anne olmayı düşünmedim, hiç çocuk doğurmak istemedim, ama o adamı sevmeye başladığımdan beri, eğer anne olacaksam, o zaman bu adamın çocuğunun annesi olmalıyım, eğer bir çocuk doğuracaksam bu onun çocuğu olmalı diye düşünüyorum dedim (bak bunu kimseden ödünç almadım mesela) Dua ediyorum abi dedim, her gün dua ediyorum.. Daha bir çok şey söyledim de işte, anladı mı bilmiyorum, anlamasa da önemli değil. Ben de bazen kendimi anlamıyorum. Sonra benim kafamda tam da bunlar dolaşırken, onun yüreğimi ısıtan gülüşünü, dünyayı daha yaşanır kılan gülüşünü düşünürken, bugün kelimeler albayım yazdı; 'bir gülüşü var sanırsın içimin barajları yıkılmış, umut sel olmuş. kimseye zarar vermeyen bir selmiş umut.' ohaaa yani bunu ödünç almayayım da ne yapayım?? sadece bu değil tabii ki, bir de şu var 'bir gülüşü var sanırsın saatler geriye alınmış, epey geriye. çocukluğuma beş kalmış.' son kısmını sevmedim yazısının ama, sandığınla kalırsın falan, yok öyle bir şey. orada duruyor işte, o gülüyor benim içimde bayram sevinci. Sandığıma sahip çıkıyorum hem ben. 

sonra, sonrasını boşverin.. bir 'emanet' cümle ile bitireyim; yani bazen karşımda öyle bir beliriyor ki, aman Allah'ım bir insan ancak bu kadar belirebilir :)) 

bir insan ancak bu kadar sevilebilir..

öyle işte.. 

6 Haziran 2015 Cumartesi

Usta! Çek ordan bir Kuru!

Ben kalp kuru fasulye, hatta ben kalp en sevdiği yemek kuru fasulye olan insanlar ^^ 

Kuru fasulye sevmeyen insan iticiliği diye bir gerçek var bence, yani nebliiim bir insanın snobluk derecesini kuru fasulye sevip sevmemesinden ölçebilirsiniz. Bir insanın ne derece 'bizden', ne derece 'halk' olduğunu kuru fasulye sevgisi gösterir. 'En sevdiğim yemek sushi' iticiliği ile 'en sevdiğim yemek kuru fasulye' samimiyeti bir mi allaaaasen???? 

Emeeeen ne abartıyorsun canım, alt tarafı kuru fasulye demeyin, biz bekar halk çocuklarının (pis zenginleri de çok fena ezerim^^)  en çok özlemini çektiği yemeklerden biridir bana göre kuru fasulye, zira az yapılmıyor, az yapınca tadı olmuyor bence. Dışarda da öyle her yerde yemeyi sevmiyorum, bir çok lokantada genelde yağlı su içinde yüzen morarmış 3 fasulye tanesi koyuyorlar önünüze. Nasıl ki bekar hayatıma geri döndüğümden beri kavun karpuz hasreti çekiyorsam (yalnız yaşamıyorsanız an-la-ya-maz-sı-nız!) aynı şekilde kocaaaaaaaaaaa bir kış evimde tek bir defa kuru fasulye pişti, onda da bildiğiniz 'kuru fasulye partisi' verdim, tüm bekarları topladım da kuru fasulye yiyebildim/k. Yalnız övünmek gibi olsun, olsun tabii, tabii övüneyim, yaptığım güveçte kuru fasulye harbiden de orgazmikti, Üsküdar'dan nefis karışık turşu almıştım da, bir de Göksun çok şahane ev yapımı turşu getirmişti, Murat elinde sıcacık ekmekler kardan adam olarak teşrif etmişti ^^ Kışın en soğuk, en karlı, tipili günlerinden birinde deli dehşet bir fasulye yemiştik, Ayşe kız, ki aramızdaki fasulye sevmeyen zengin oydu ehi, o bile bayılmıştı hatta. Ee ben yaptım, bayılacak tabii, ya ne olacağıdı allaaa allaaa :))) 

Evet aslında bir çok insan gibi benim için de kuru fasulye tipik bir kış yemeğidir, havalar ısınmaya başladığı an kuru fasulyeye aşermem de biter ama işte geçen kış doyamadığım için belki de, yaz kış fark etmez her türlü gider der oldum. 

Ayın biri kilisesi'ne gittikten sonra Fatih'te bir arkadaşa çay içmeye uğramışken ve de öğle yemeğine de az kalmışken Kadınlar Pazarı/Büryan vs. Süleymaniye/Kuru Fasulye kapışmasında benim için kuru fasulye tabii ki ağır bastı ve böylece hem Süleymaniye Camiini nihayet gezebilme fırsatım oldu, hem de bi nebze de olsa kuru fasulye hasretimi giderdim. 

Şimdi efenm şahsen bol tereyağlı ve de etli çayeli  kuru fasulyesini (ispir) pek sevsem de (bi ara tarifini şaaaparım) genel olarak kuru fasulye pilav turşu üçlüsü benim için mutluluğun formülüdür, çok net.

                                               


Bir kuru fasulyeden beklentim nedir peki? güzel pişmesi, bol salçalı olması, suyunun helmelenmiş olması, içinde fasulye kabuklarının yüzmemesi. Tüm bu beklentilerimi Süleymaniye Kuru fasulyecileri karşılıyor işte. Ercincanlı Ali Baba'nın fasulyesi gerçekten enfes, tadı, tuzu, kıvamı, salçası her şeyi yerinde, tam anlamıyla evde pişmiş gibi, anne eli değmiş gibi. Beraberinde servis ettikleri acı kuru biber fasulyenin lezzetine lezzet katıyor, mis gibi tereyağ tadı aldığınız pilav tane tane, turşusu zaten nefis. Yani neblim yakın olsam vallahi haftada bir giderim herhalde, o derece de başarılı bana göre. Eskiden çok daha ucuzdu, ama artık kuru fasulye lüks tüketime girdiği için (ha gayret et fiyatını yakalayacak yakında) fiyatlara zam yapmış olmaları gayet normal. Hani ucuza karın doyurmalık bir yer değil artık ne yazık ki Süleymaniye kuru fasulyecileri, öğrenci işi hiç değil maalesef ve kuru fasulyenin 'bile' artık lüks olduğu bir dünyada yaşamak her ne kadar üzücü olsa da, gidilir, o fasulye için oralara gidilir, o para da verilir. (Yanlış anlaşılmasın, öyle çok büyük paralar vermedim de, kime göre neye göre işte)  


                                    


Bi de işte bir kabak tatlısı yapıyorlar burada, vay ki ne vay. Kabak tatlısını 30undan sonra sevmeye başladım, ondan önce benim için tek gerçek Adana usulü kabak tatlısı/reçeli/şekeri artık adına ne dersen ama işte o kirece yatırılmış çıtır çıtır kabaktı (hala da en sevdiğim odur, sadece bunu da seviyorum artık^^) ve böyle sonradan sevme bir insan olarak burada yapılan kabak tatlısı gerçekten çok başarılı. Yani sevdiğin adam mı Süleymaniye'de kabak tatlısı mı deseler, tamam sevdiğim adamdan vazgeçmem ama bir süreliğine unutabilirim ^^ o dursun bi kenarda, nebliim çok canı sıkılıyorsa gitsin 2 rekat namaz kılsın, ben şu tatlımı bi bitireyim, sonra onu yine severim, sıkıntı yok ^^ 

Bol tahinli, bol cevizli, çok hafif tarçın ve karanfil tadı aldığınız, şekeri fazla baymayan harika bir kabak tatlısı yapıyorlar, vallahi sırf o tatlı için bile gidilir oraya. 

                                                


Süleymaniye'ye gelince; ne diyebilirim ki.. Bir camii aynı anda zarafeti ve ihtişamı, kudreti ancak bu kadar yansıtabilir, ki zarafet kısmı kesinlikle Mimar Sinan'a, ihtişam/güç de yaptırana ait. Özetle; Muhteşem Süleyman'ın zarif camii. 




Süleymaniye Mimar Sinan'ın kalfalık eseri ise, ustalık eserini görmek için can atıyorum. 





Bana 3 vakte kadar Edirne yolları göründü arkadaşlar, hayyyttt bakalım^^


2 Haziran 2015 Salı

Hatay Meyhanesi



Rakı ile olan ilişkim pek bir tuhaf benim. Aslında sevdiğim herkes ve her şeye yaklaşımım pek bi tuhaf. Sevdiğim bir insan da olsa, bir içki de -başka bir tanımı yok üzgünüm- gerçekten suyunu çıkarana kadar tüketiyorum o ilişkiyi, içkiyi, duyguyu. Elif benim insan sevmelerime 'şuursuzca sevmek' diyor, bana göre dipsoman olmak bunu gerektiriyor ve dipsomani bence sadece Alkol ile sınırlı değil, olmamalı. 


Ve rakı adabı falan filan zerre umurumda değil de, bir insanı bence en iyi rakı içerken tanıyorsunuz, bir insanın davranışları rakı öncesi ve sonrası diye ikiye ayrılıyor ve bu alkol öncesi ve sonrası hallerinden çok farklı, çok daha çabuk değişebiliyor zira karşınızdaki insan. O yüzden de flört ettiğiniz kişi ile rakı içmek önemli, gerçi ben arkadaşlık ilişkilerimi de rakı sonrası tekrar gözden geçirme gereği hissetmişimdir bir çok defa. Herkesle içmem, özellikle kadınlarla içmekten pek hoşlanmam. Rakı içmeyi sevdiğim kadın sayısı azdır, birlikte rakı içebileceğim kadınların yeri ayrıdır. Şununla içilmez, bununla aynı masaya oturulmaz muhabbetlerinden ve bu konuda uzun uzun listeler hazırlayan insanlardan da hiç hoşlanmam, asıl bu kadar bıkbıklanan insanlarla içilmez bence. Alkollüyken muhabbeti ve dahi saçmalamaları çekilen her insanla içilir, alkollüyken muhabbetinizi ve dahi saçmalamalarınızı çekebilen her insanla içilir, benim tek kuralım budur. 


Rakı içmeyi sevdiğim kadınlardan biri de Zeynep. Uzun süredir bi akşam çıkalım diyorduk, cuma pek şahane denk geldi, mekan seçimini bana bıraktı, ee ben de Bostancı Hatay Restaurant'a çok uzun zamandır -takriben 2-2.5 sene kadar bir süreden bahsediyorum- gitmek istiyordum, orası olsun madem dedim. Hatay Restaurant 'Cemal Süreya Meyhanesi' olarak anıldığı için beklentim maksimum seviyede idi. Mekanın ambiyansı gerçekten çok hoş, duvarlarda şiirler, makaleler, fotograflar, rustik bir dekor. O açıdan çok sevdim. Garsonlar ki hepsi 'emektar', bu işi yıllardır yapmanın vermiş olduğu profesyonelik her hallerinden belli oluyor, mesafeli, güler yüzlü, işini çok düzgün yapan insanlar. Onları da çok sevdim. Müzik usul usul ve kesinlikle rahatsız etmiyor, işte bunlar hep gönlümüzü fetheden hareketler. Ve Hatay Restaurant tam bir müdavim mekanı, Müşteri yaş ortalaması 60+, o bizim sadece lafta bıraktığımız rakı içme/meyhane adabından fazlaca nasibini almış insanlardan bahsediyorum, bunu gerçekten içselleştirmiş insanlardan. Buna da bayıldım. Yani 60 küsür yaşında olup da hala 'bilmem nerede kopmaca' sığlığında yaşayan insanları, şuh kahkahaları, çevreye rahatsızlık veren gereksizleri vs. burada bulamazsınız. Hep uzak olsunlar lütfen. 





Gelelim Mezelere; mezeler vasat, net. Artık nasıl bir beklenti ile gittim bilmiyorum ama lezzet açısından hayal kırıklığına uğradım az biraz. Deniz börülcesi ok, etli çiğköfte ok, roka salatası ok, sürk salatası (bir meze olarak onu seçmiş olmam tamamen sürke hasta oluşumdan) ok, patlıcan ezme çok iyi, peynir lezzetli. Yani seçtiğimiz mezelerden hiçbiri kötü değil ama patlıcan hariç hiçbiri de öyle aman aman değil, hadi bundan bir daha söyleyelim değil, parmak ve dahi tabak yalamalık değil ve meze seçenekleri arasında 'aa bu farklıymış, bunu deneyelim' diyebileceğim bir şey de yoktu, olsa neden kahvaltı soframdan zaten eksik olmayan sürkü seçeyim allaaaasen? 




Ara sıcaklar; heh işte burada iş değişiyor. Daha önce de zaten buranın pastırmalı humus ve yaprak ciğerinin ününü duymuştum, ee bu durumda o ikisini ve karides güveç söyledik, şahsen aklım işkembe kızartmada kaldı. Daha geçen gün 'ben istanbul'da doğru dürüst humus yiyemicem herhalde' diye söyleniyordum, aradığım humus Hatay Restaurant'ta yapılıyormuş efenm. Nohut unu kullanan bir çok işletmenin aksine nohuttan yapılıyor, aradaki farkı hemen anlıyorsunuz zaten, kıvamı, tadı, sarımsağı, tahini, her şeyi gayet yerinde, kelimenin tam anlamı ile tabağı sıyırdık, son lokma için birbirimize girecektik, neyse ki tek çocuk olmama rağmen paylaşmacı bir ruhum var da kavgadan döndük son anda^^


Ciğer, ah o ciğer, Zeynep sevmediği için yarım porsiyon söyledik, hepsini ben yedim. Bir daha yolum düşerse, ki düşer, tam porsiyon söyleyip yine hepsini ben bizzat kendim tek başıma yemeyi planlıyorum ^^ ciğer seviyorsanız bu lezzeti kaçırmayın, sevmiyorsanız da bu lezzete bir şans verin, en geç burada yedikten sonra seveceksiniz bence. Harika, şahane, nefis, enfes! daha ne diyebilirim ki, gerçekten çok ama çok başarılı, yumuşacık bir yaprak ciğer yapıyorlar, denemeden geçmeyin. Karidesten önce; 

Reklamlar


Ciğeri üç farklı şekilde hazırlayan ve bu konuda gerçekten efsane olan üç farklı meyhane bulmuş olmam da bir ciğer delisi olan benim için ayrı bir şans tabii. Eğer hayatınızın en lezzetli ciğer yahnisini yemek istiyorsanız, Bostancı Ömer'in Yeri'ne mutlaka gidin, yok ben ciğer tava seviyorum diyorsanız onun tek adresi Birtat Meyhanesi, yaprak ciğer olsun derseniz de Hatay Restaurant'ın üstüne yer yoktur gibime geliyor. Ciğer kebabına gelince; onu Diyarbakır'da yiyerek zirvede bıraktım, İstanbul'da o lezzetin peşine düşmek anlamsız olur bence ^^

Reklamlar

Karides güveç de güzeldi, Zeynep beğendi, ben denemedim, ciğerin yanında benim için hiçbir albenisi yoktu, olamazdı^^

bunlar bizim için yeterli oldu, sıcaklara geçemedik, rakımız bitti, mekan zaten erken kapatıyor derken, ki evet işletme açısından 'bizim de bir hayatımız var' politikası güderek erken kapatmak çok güzel, bildiğim kadarı ile pazar günleri de tamamen kapalı, fi tarihinde bir pazar gitmeye niyet edip kapısından dönmüşlüğüm var, ama tabii müşteri açısından 23:30 -gerçi bizim kalkmamız 12yi buldu- az biraz erken bir saat aslında, neyse rakı, meze, muhabbet, hizmet, ambiyans açısından gayet doyuma ulaşmış bir biçimde kalktık. 


Fiyatlara gelince; yaaaaaaaaaaaani, normal gibi de, ama ortalamanın üstü gibi..

Yine gidilir mi? Ben sevdim valla. Mezeler çok şahane olmasa da totale baktığımda pek de memnun ayrıldığım bir yer oldu. Yine giderim, bu sefer inşallaaaaaa sevgili ile giderim ve hatta Cemal Süreya seven, onun şiirlerini okuyan bir sevgili olursa ne şahane olur ^^ (message delivery failed dafgadsgadfgafd) 






"Meyhanemizin en lezzetli mezesi yaprak ciğer
keşke yalnız bunun için sevseydim seni" ^^




Bu kafa ile ertesi gün kendimi miting meydanlarında buldum efenm..



to be continued....




27 Mayıs 2015 Çarşamba

Yediklerim İçtiklerim Gezdiklerim Gördüklerim

Ay vallahi yediğimi, içtiğimi kendime saklayamayacak kadar şahane şeyler yedim dün, anlatmazsam ölürüm. 

Şimdi efenm gideceğim yeri bilmiyordum, 'sürpriz', pek gizemli, pek sır, pek heyecanlı. 

Buluşma yeri Zincirlikuyu. Metrobüsle bir gurme restaurant'a giden kaç kişiyiz merak içindeyim dfafadasgfs. Zincirlikuyu'dan sonrası benim için tamamen ve hala kocaman bir bilinmezlik. Nereye gittik, nereden gittik, orası neresi idi hala bilmiyorum. Fatih Sultan Mehmet, Etiler sırtları, Küçükarmutlu, Köprünün yanı falan filan gibi şeyler söyleyebilirim de, ille de koordinatları bildir hemşire derseniz 'Ferrari/Maserati teknik servisin hemen karşısı canım' diye yol tarifi verebilirim, sonucta hepimizin garajında en az bir Ferrari duruyor, teknik servisin yerini de bilin lütfen! 




Mekan'ın adı 'Lokanta Armut', açılalı henüz bir kaç ay olmuş, şahane bir Mekan, şahane bir Şef. Bana göre tek handikapı gerçekten lokasyonu, sadece bilenlerin ve evet Ferrari'sini teknik servise götürenlerin gidebileceği bir yerde, ama o kadar başarılı ki, bence kulaktan kulağa yayım şekli ile çok yakında patlayacak o Mekan. Mekan sahipleri Tülin Bozüyük ve Şef Burak Zafer Sırmaçekici, tatlılıktan ölecek insanlar. Ancak bu kadar nazik, bu kadar işine aşık, bu kadar güleryüzlü ve keyifli olunabilir. Şef Burak Zafer Sırmaçekici; ismini yazın bir kenara, ileride bu ismi daha çok duyacaksınız ve bence yakın bir tarihte biz 'normal ölümlüler' onun yarattığı o müthiş lezzetleri tadamayacağız gibime geliyor. Gerçekten siz nasıl bir Şefsiniz, o tarifler nasıl oluştu, hangi gezegenden geldi söyler misiniz lütfen? Bu dünyadan olmadığı kesin. 









Efendim tam gün batımına denk gelen bir saatte gittik, bembeyaz örtüler, sade bir dekor, güleryüzlü çalışanlar karşıladı bizi. Mekan küçük, kapılar açık, mutfak da. O müthiş lezzetli yemekleri nasıl hazırladıklarına an be an şahit oluyorsunuz, ekip küçük, uyum süper, herkes işini maksimum verimle yapıyor, telaş yok, panik yok. 



Başlangıcı şahane bir Peynir tabağı ile yaptık, bana kalsa bütün gece onunla devam edebilirdik, peynir delisi bir insan olarak bugüne kadar bundan daha başarılı, bu kadar uyumlu ve lezzet patlaması yaşatan bir peynir tabağı görmedim, hepsinin bizim memleketin peynirleri olması da cabası. Bu ülkede bu kadar şahane peynirler yapılıyor ve bizim haberimiz yok? aslında ne kadar üzücü bir durum. tadı nötrlesin diye peynirin yanında servis ettikleri armut chutney muhteşem, ekşi mayadan yaptıkları ekmek enfes. Şarap seçimini onlara bıraktık, beyaz tavsiye ettiler, ben ki beyaz şarap sevmem, içmem, benim için şarap kırmızıdır ve fakat dün gece içtiğim şarablara doyamadım, kırmızıya geçemedim, geçmek istemedim. Barbare ve Sevilen İsabey-Sauvignon Blanc bulduğunuz yerde stoklayın efenm.




Peynir tabağının ardından közlenmiş patlıcan çorbası geldi, kremalı, köz tadı ve kıvamı tam yerinde nefis bir çorba. Burak bey'in yemeklerinde şöyle bir sorun var; içinde ne olduğunu anlayamıyorsunuz, yani o çok bilmiş 'hıh ben bunu evde de yaparım' ukalalığı burada işe yaramıyor. Ben şahsen çorba da dahil olmak üzere hiçbir şeyi evde deneme cüretini gösteremem, o yüzden de fazla incelemedim açıkcası, hmmm şunu da koymuş, bu da olmalı, kesin bitutam da bundan var diyemiyorum, üzgünüm. Çok istesem kendi çapımda bir patlıcan çorbası yaparım ama Lokanta Armut'un patlıcan çorbası olmaz, olamaz. 







Çorbadan sonra servis ettikleri 'ördek ciğer pate' gerçekten dünya üstü bir lezzet. Onu da yine tadını nötrlesin diye kırmızı soğan reçeli ve tabii ki yine ekşi maya ekmek ile servis ediyorlar. 'yani bu ördek ciğer pate ise bunca zaman yediğim neydi' diye bir kokoşluk yapmak istesem de, itiraf ediyorum yediğim ilk ördek ciğer pate idi ve bayıldım, bundan sonra soframdan eksik etmem adafafadfgsdgf :))) Kaz ciğerini memlekette kazları insanlık dışı yöntemlerle yağlandırdıkları için kullanmıyorlar. Hani yemediğim şeyi kimseye yedirmem mottosu vardır ya şeflerde, çoğu yalandır, burada o samimiyete inanıyorsunuz. Burak bey mutfağına giren her malzemeyi özenle seçiyor, özel yerlerden alıyor, bir çoğu oraya özel üretim vs. ve şöyle de bir enteresanlık var; menü sürekli değişiyor, hem mevsimsel lezzetleri sunabilmek adına, hem de şefin denemelere doyamamasından kaynaklı bence. 4 ayda 30-40 defa değişmiş menüdeki yemekler, iki yemek değişmeyecekmiş ama, biri ördek ciğer pate, diğerini unuttum, üzgünüm :/









Ördek ciğerinden sonra semizotu, çilek, tulum peyniri, balzamik sos, çevizden oluşan bir salata geldi ve işte bulduğumuz tek kusur da bu salatada oldu; şefim salatanın tuzu biraz fazla mıydı acaba? :))))))  Gerçekten çok lezzetli ama çilek ve balzamik sirkenin tadını ne yazık ki bastıracak kadar tuzu fazla idi, o da nazar boncuğu olsun. 












Ve ana yemekler: ağır ateşte uzunca saatler pişirilen ve didiklenerek eski kaşarlı patates püresi üzerinde servis edilen dana antrikot! Allah'ım sana geliyorum! Trüf sos ve karışık mantarlı el yapımı pappardelle. Unu- ki evet makarna unu farklıdır- Antep'te Lokanta Armut'a özel üretiliyormuş ve günde sadece 8 porsiyon makarna yapabiliyorlar, çünkü makarna dediğin, gerçek makarna dediğin çok zahmetli bir iş ve bu İtalya da dahil olmak üzere yediğim en lezzetli makarna idi. 


Son olarak minekoplu limonlu Risotto. Risotto nedir, nasıl olması gerekir'in en başarılı örneklerinden biri olmasına ve kendi başına enfes bir lezzet olmasına rağmen antrikot ve makarnanın gölgesinde kaldı. 










Ve final; çıtır çıtır ve mis gibi tereyağ tadını aldığınız baklava yufkası arasında, peynirli (mascarpone diye tahmin ediyorum) ve limonlu bir krema ve pembe biber ile lezzetlendirilmiş çilekler.. dünyanın en hafif ve aynı zamanda en lezzetli tatlısı olabilir. 









Tüm bunları yememiz 3 saat sürdü, her şey taze taze hazırlanıyor, arada beklemeler olmasa zaten yiyemezdik. Yemek- güzel yemek- gurme lezzetler dün itibari ile boyut değiştirdi, bambaşka anlamlar kazandı.


Fiyatlar; yazmıcam hayır. Şöyle söyliiim; ismi lazım değil bir takım işletmeler gibi aylık maaşı bırakıp çıkmazsınız, ama her hafta da giderim diyebileceğiniz bir yer değil, yani en azından benim için değil, anca işte ferrarinin yağını değiştirmeye gittikçe uğrarım ^^ Geyik bir yana da fiyat performans ancak bu kadar doğru orantıda olabilir, verdiğiniz parayı sonuna kadar helal ederek ayrılıyorsunuz mekandan, full artı full tatmine ulaşmış biçimde evinizin yolunu tutuyorsunuz (hayır dönüşüm metrobüsle olmadı, maksimum kokoşluk seviyesine ulaşmışım, ne metrobüsü allaaaaaaaasen^^) 

gereksiz bilgi: o kadar şık bir yer ki, kahkaha volümümü minimuma indirdim, biz ortamına uygun gülmesini de iyi biliriz ^^

ve daha daha gereksiz bir bilgi; dün gün içinde Göksun'un bloğunda bir yazıda 'arkadaşım Burak, adam aşcı, şahane tarif' vs gibi şeyler okumam, bunu tabii ki unutmam, akşam şefin adının Burak olması, tabii ki bağlantıyı kuramamam ve sonrasında instagram'da Göksun'un 'ne alakaaa yhaaa, senin ne işin var orada' mesajı...

Hayatımız sırlar dünyası yemnederim^^